Halverwege april

De opkomst van de boekendokter en de intimiteit van bij iemand aanschuiven voor het eten

Halverwege de maand deel ik de linkjes die niet kunnen wachten tot later en praat ik jullie bij over wat me bezighoudt.

Kleuren van april

• Gele boeken bij Broese 🟡

• Stapeltje boeken dat meeging op ons eerste camperweekend van het jaar 🔴🔵

• Thee drinken onder een dekbed met de deur van de camper open 🟢

Hosting van de maand: spontane eetdate en leesclub op bezoek

Waar ik vrienden in mijn twenties en early-thirties vaak in koffietentjes en kroegen zag, nam dat de afgelopen jaar steeds verder af, om minimaal 3 redenen:

1. Corona gooide vrij lang best wel alles dicht en dat heeft echt impact gehad op hoe veel mensen zijn gaan kijken naar hoe en waar ze hun tijd doorbrengen.

2. Mensen verhuisden de stad uit. Veel mensen die ik ken volgden een vrij standaard patroon: je studeert en woont in een grote stad, na je studie blijf je daar wonen of verhuis je naar een andere stad, als je iemand ontmoet met wie je voor langere tijd verder wilt, ga je op een gegeven moment samenwonen, vaak ook eerst in die grote stad en dan als je samen een gedeelde wens voor de toekomst is die een tuin omvat, zeker als je ook kinderen wilt, kom je uiteindelijk terecht ergens buiten de stad, want in de stad is het niet te betalen. Ook hier speelde de pandemie een rol, want ik ken verrassend veel mensen die door punt 1 besloten dat ze rustiger wilden wonen of dat ze, door de groei in hybride werken, niet meer zo dichtbij kantoor hoefden te wonen.

3. Mensen kregen kinderen en trokken zich terug in hun gezinscocon. Dat bedoel ik niet vervelend, het is ontzettend logisch (misschien zelfs biologisch?) dat je focus, als je een kind krijgt, verplaatst naar het in leven houden van dit nieuwe wezentje. Bovendien houd je meestal zo verdomd veel van je kind dat het simpelweg het middelpunt van je leven wordt. Het betekent niet dat je niet meer van je vrienden houdt, maar je flexibiliteit neemt vaak wel af en je prioriteiten veranderen ook - zelfs al is het maar tijdelijk.

Deze combinatie van factoren, samen te vatten in ‘life happens’, heeft ervoor gezorgd dat het in veel gevallen makkelijker is om bij iemand thuis af te spreken. En in sommige opzichten ook leuker, vind ik. Want:

1. Soms betekent die makkelijke optie simpelweg dat ik mijn vrienden vaker kan zien dan wanneer ik erop zou staan dat we elkaar in de kroeg ontmoeten. Mijn vrienden zijn voor mij belangrijker dan de locatie.

2. Zeker voor mijn vriendinnen met jonge kinderen merk ik dat het gemak van in hun eigen huis zijn (of zelfs in mijn huis zijn) hún gemak vergroot. En ik wil natuurlijk altijd dat mijn vriendinnen zich op hun gemak voelen, ontspannen zijn en niet steeds op de klok hoeven kijken of ze hun trein nog wel gaan halen en ze dan in de knoop komen met de oppas/het kolven/alle andere schema’s waarvan ik wel van alles kan vinden, maar die op dat moment voor hen de houvast zijn in een chaotische periode.

3. Je komt in elkaars ‘safe space’, de plek waar mensen vaak het meest zichzelf zijn. Er zit een intimiteit in bij iemand thuis mogen komen. Iemand nodigt je uit in diens dagelijks leven, dat voelt best bijzonder. Zeker als je er vaker komt en je als het ware zelf meer thuis wordt in hun huis. Dat je weet waar de borden staan en je zelf naar de koelkast loopt om nog een colaatje in te schenken. Dat je vriendin weliswaar de gastvrouw is, maar niet de hele tijd gastvrouw hoeft te dóén, zeg maar.

Niet zo centraal

Ik ben altijd een soort van vereerd als mensen bij mij thuis willen komen, want mijn vorige woning was hartstikke centraal in Utrecht, op tien minuten lopen van het station, midden tussen verschillende buslijnen en een trambaan waar elke tien minuten een tram stopte en op vijf minuten van de snelweg met gratis parkeren voor de deur.

En nu, nu woon ik meer zo centraal. Hoewel Gouda qua trein voor mensen uit Den Haag, Rotterdam en Utrecht supergoed te bereiken is, is het ov vanaf station Gouda naar mijn huis best wel spaarzaam (twee bussen per uur, als je mazzel hebt). Het is te ver om te lopen, dus je bent al snel veroordeeld tot de OV-fiets, maar het waait hier altijd, er zit een flinke klim (de sluis) in de tocht die niet leuk is op een fiets zonder versnellingen (love you verder heel erg, OV-fiets) en we wonen in Nederland dus het regent natuurlijk ook regelmatig.

Daarom doe ik mijn best om mensen zoveel mogelijk op te halen op het station met de auto, want hoewel ik hier ook gratis parkeren voor de deur heb en op vijf minuten van de snelweg woon, hebben lang niet al mijn vriendinnen een auto.

All of this to say: ik vind het bijzonder om mensen bij mij thuis te mogen ontvangen.

Voorrecht

Deze maand heb ik twee host-momenten: de leesclub van april is bij mij thuis en er is een etentje op een maandagavond dat vrij spontaan op vrijdagmiddag werd gepland doordat vriendin L. in de appgroep gooide: “Mijn event gaat niet door maandagavond - hebben jullie nog tijd en zin in een relatief spontane eetdate?” Dat hadden we en na wat praktische realiteiten te hebben vergeleken, kwamen we uit op mijn huis en breng ik een vriendin na het eten naar een station verderop in de Randstad, zodat haar tocht huiswaarts een beetje makkelijker en minder prijzig is.

Een paar jaar geleden hadden we waarschijnlijk afgesproken in een restaurant in centrum Den Haag of Utrecht en over een tijdje gaan we dat óók weer doen, maar in deze fase van onze levens zoeken we vooral naar de mogelijkheden die nu werken. Ik wil zeggen dat dat betekent dat we allemaal wat meer moeite moeten doen voor onze vriendschap, maar dat klinkt veel negatiever dan ik het bedoel.

Het voelt namelijk als een voorrecht om op deze manier voor mijn vrienden te mogen ‘zorgen’, ik vind het juist een heel mooie kant van die community waar we het altijd over hebben. Dat de vriendschap met mensen belangrijk genoeg is voor alle partijen dat je allemaal je best doet voor elkaar.

En dan staan er geen culinaire hoogstandjes op tafel, maar ‘gewoon’ een stoofschotel of lasagne. Maar we zitten wel samen aan tafel.

Voor de leesclub ga ik nog een stapje verder: voor wie eerder wil komen om gezellig samen te eten, bestel ik deze keer zeer waarschijnlijk friet. Als tegenhanger van deze ‘low’ (fast food) regel ik bubbelwijn (met of zonder alcohol) en zet ik de kristallen glaasjes van mijn verjaardag op tafel (high). Friet & bubbels, ik zeg instant feestje. 🍟🥂

Kleine obsessie van de maand: de Rose Jam geurkaars van Lush

Ik heb een haat-liefdeverhouding met Lush in de zin dat ik veel van hun producten zeker lekker vind ruiken, maar mijn huid niet tegen het gros van die producten kan. Ik had me daar inmiddels wel bij neergelegd, maar vond het vooral elke keer weer jammer als ik aan Rose Jam dacht, mijn favoriete ruikt-heerlijk-maar-beter-niet-gebruiken product.

Totdat ik laatst in de Lush was om een nieuwe lippenbalsem te kopen (Lip Service, de enige lippenbalsem die ooit echt iets voor mijn lippen heeft gedaan 🫡) en zag dat er een Rose Jam geurkaars bestaat! Hashtag blessed, hoor, wat een uitkomst! Wel de geur, niet het jeukende lichaam, hallelujah.

Zag op de pagina over de geurkaarsen van Lush overigens wel deze fles met lucifers en kan niet anders dan concluderen dat dit door een sadist (of AI, same difference) bedacht is, want hoe irritant moet het zijn om één lucifer te pakken te krijgen.

Heb je dit al gezien?

• Goede tips over je profiel opbouwen als auteur en wat je uitgever wel en niet doet als je een boek publiceert.

• De opkomst van de ‘boekendokter’. Als iemand die vaak valt over boeken waarin een redacteur in mijn optiek steken heeft laten vallen, maar tegelijk ook ziet dat redacteuren bij uitgeverijen steeds meer ballen in de lucht moeten houden, vind ik dit stuk fascinerend.

• Conflictvloggers als nieuw verdienmodel.

• Dit boek was een van mijn meest aangename verrassingen van vorig jaar, de serie ziet er ook heel tof uit.

• Ik vind ‘puttering’ gewoon een heel leuk woord, maar kennelijk is het ook goed voor je?

• Geschiedenis op Substack, zoals bij Weird medieval guys: yes please!

• Dit artikel zette me zo aan het denken, laat me weten wat jij vindt als je het ook gelezen hebt.

Bedankt voor het lezen!

Bedankt voor het lezen van Oh ja, trouwens…

Heb je deze nieuwsbrief met plezier gelezen, overweeg dan om een betaald abonnement te nemen via de knop onderaan deze mail. Je krijgt dan extra nieuwsbrieven en persoonlijke verhalen en hebt toegang tot het archief me alle eerdere nieuwsbrieven.

Mocht je me gewoon een keertje een kop thee willen sponsoren, dan kan dat via mijn Ko-fi-pagina. Voel je vrij, niet verplicht!

Je helpt me ook door de post een hartje te geven of ‘m door te sturen naar iemand die ‘m ook kan waarderen! 😘

Spreek jullie snel weer!

Liefs,

Nienke

P.S. De gave illustraties zijn gemaakt door Annemiek van MiekMaakt.nl.