Halverwege juni

Het best geschreven Nederlandse boek dat ik dit jaar las en vogeltips 🐦‍⬛

Ik las een werkelijk geweldig boek dat ik graag met jullie deel en heb leuke tips rondom porno en vogels (niet samen).

Kleuren van juni

♥️❤️🧡💛

• Een volle groente- en fruitschaal, met rode en gele paprika’s, friszoete appels (Sprank appels, altijd, als ze er zijn), pruimen en trostomaatjes.

• Mijn meest-gemaakte recept uit De groene bakplaat: volkorenorzo met allerlei kleuren cherrytomaatjes en rode ui, vlak voordat het de oven in ging

• Kreeg een leuk opschrijfboekje van vriendin Minki Gyles met een lichte roast. Who, me? 🤫😇

Juni is volop bezig. Het is redelijk druk op werk, maar er zijn ook allemaal ‘evenementen die we nog even plannen voordat iedereen met vakantie gaan.’ Dat zorgt voor veel afwisseling, wat ik leuk vind. Verder is tomatenseizoen begonnen, waar ik als een echt millennial heel erg dol op ben, en kondigde ik aan dat ik ga stoppen met Spark Club in de huidige vorm.

Ik maak ruimte voor nieuwe dingen en dat bevalt me goed. ☺️

Oh ja, trouwens… lees Daar is een woord voor

Na een oproepje van de auteur vroeg ik het boek ‘Daar is een woord voor’ van Maaike Helmer aan voor een recensie. Dat kreeg ik in ruil voor mijn eerlijke recensie. Die is hier. Bedankt Maaike en Uitgeverij Volt!

Het boek is een relaas van Maaikes autisme-diagnose. Je volgt Maaike in dat proces, dat ze pas als veertiger doorloopt, en Maaike kijkt terug op haar leven door de lens van haar diagnose. Zoveel dingen die ineens een rode draad blijken te zijn. Zoveel manieren waarop ze niet ‘gewoon raar’ was, maar autistisch. Je vraagt je constant af waarom niemand eerder de link met autisme heeft gelegd en hoeveel minder alleen Maaike zich dan had gevoeld.

Tegelijkertijd is het heel duidelijk dat dat ook projectie is. En dat het nou eenmaal zo is zoals het is. Dat herken ik ook bij mezelf.

Ik ben nu 40 en op de middelbare school had ik, net als Maaike, een bizar slechte relatie met wiskunde. Interessant genoeg is aan mij weleens gevraagd of ik misschien dyslexie had omdat ik al die verhaaltjes-sommen niet snapte, maar kwam niemand ooit met dyscalculie op de proppen.

Wel moest ik besproken worden op de directievergadering omdat ik een 4 had voor wiskunde en voor natuurkunde, maar voor al mijn alfa-vakken een 8.5 of hoger stond. Eigenlijk mocht ik dus niet over, want je mocht ‘maar’ twee vijven staan.

Het is dat de natuurkundedocent medelijden met me had en zei: ‘Maar jij gaat toch nooit iets doen met mijn vak’ en mijn cijfer ophoogde op basis van participatie dat ik alsnog naar de bovenbouw mocht. Ook mijn eindexamen wiskunde is een wonder geweest waar docenten een reddende rol in hebben gespeeld, hoewel ik nooit zo’n mooie band heb opgebouwd met hen als Maaike met meneer De Zwaan.

Om maar te zeggen: tegenwoordig is er echt veel meer aandacht voor de individuele aspecten van het kind, hoewel het verre van perfect is. Maar dat Maaike dus die diagnose niet kreeg als puber en tot haar veertigste heeft gedacht dat ze gewoon niet goed was in het leven, verbaast me eigenlijk ook weer niet, hoewel het mijn hart een beetje breekt.

Geen ‘had ik maar’-boek

‘Daar is een woord voor’ is echter absoluut geen ‘had ik maar’-boek. Het is echt, precies zoals de titel zegt: oh, daar is een woord voor. Voor zowel het positieve (succesvolle modellencarrière, interview met de minister-president regelen) als het negatieve (gedoe in vriendschappen, geflopte stage).

Ik vond het boek een prachtig kijkje in Maaike. In haar autisme, in haar persoonlijkheid en haar verleden. Ik heb niet het label dat Maaike heeft, maar herkende zeker bepaalde dingen in hoe mijn hoofd óók werkt. Zoals deze aanvaring met een docent op de middelbare school:

‘Waarom moet jij overal in discussie gaan!’ roept hij. Ik kijk om me heen: ik, discussie?

‘Ik ga niet in discussie,’ zeg ik verbaasd. Dat is namelijk ook niet zo, ik vráág dingen. Maar dat is dus niet de bedoeling…

Mensen die vragen krijgen, voelen zich soms aangevallen of beoordeeld, leer ik als volwassene. Vooral waarom-vragen schijnen een motie-van-wantrouwen-gevoel te geven. Iets wat me altijd zal blijven ontgaan: ik wil dingen gewoon begríjpen.

In sommige vrienden die autistisch zijn herken ik dingen die Maaike beschrijft. Het same-fooden, dat je teleurstelling het wint van je tact. Maaike maakt heel duidelijk aan het begin van haar boek dat dit boek over háár gaat en dat de manieren waarop autisme zich bij haar uit anders kunnen zijn dan die van anderen. Maar Maaike kan zo verdomd goed schrijven, dat ik me niet kan voorstellen dat je dit kunt lezen zonder je op z’n minst een beetje te kunnen verplaatsen in iemand met autisme. Zelfs als dat autisme er anders uitziet, begrijp je nu beter de stress van degene die zo diens best doet om te snappen hoe de wereld werkt en de angst om het wéér fout te doen.

Plus: ik heb in tijden niet zo’n goed geschreven boek gelezen. En dan heb ik het over de opbouw van het verhaal en van zinsstructuur. Jullie weten dat ik een communicatienerd ben die copy vreet, dus misschien is dit er eentje voor de schrijvers en bewonderaars van het vakmanschap onder ons, maar damn, wat kan deze vrouw een zin neerzetten.

Ook sommige beschrijvingen zijn zo treffend, zoals ‘mijn kind-loopbaan’ (oef, als iemand die kind-zijn ook ingewikkeld vond en veel gepest werd, voelde ik die). Tegelijkertijd word Maaikes beschrijving van pijn door artsen afgedaan als ‘vaag’ en ‘omslachtig’, terwijl ik 100% begrijp wat ze bedoelt als ze zegt: ‘het voelt als een brandende breipen rechtsonder in mijn buik.’

‘Daar is een woord voor’ is daarnaast ontzettend grappig, ik heb meerdere malen hardop gelachen. Maaike’s onvermogen om de verschillende broodsoorten op haar bijbaantje in de natuurwinkel uit haar hoofd te leren, is mijn favoriet. Nergens zegt ze het expliciet, maar als lezer snap je meteen hoe erg dit is, want nergens krijg je zoveel vragen over wat er in de verschillende broodsoorten zit als in de natuurwinkel. Arme Maaike!

‘Daar is een woord voor’ is een prachtig boek, kwetsbaar en krachtig tegelijk en dus grappig zonder dat het er dik bovenop ligt. Maaike kijkt met mix van droogheid en een bepaalde ironie naar haar verleden en daar ga ik buitengewoon goed op. Ik heb dit boek in een avond en een ochtend uitgelezen en zou nog honderden bladzijden verder hebben kunnen lezen.

Absoluut 5 sterren. Mocht je op zoek zijn naar een non-fictieboek dat leest als een trein, grappig en aandoenlijk is en je tegelijkertijd iets leert, dan zit je met ‘Daar is een woord voor’ goed. Lezen dus.

Heb je dit al gezien?

• Ik weet niet wanneer ‘ie begint, maar ik voel dit wel.

• Via Filosofie van de koude grond kwam ik bij de postcode vogelcheck. Daar kun je op basis van je postcode weetjes krijgen over de vogels in jouw buurt en tips voor hoe je je tuin/balkon vogelvriendelijker kan maken. Er is er ook eentje voor vlinders!

• Hardop gelachen om dit ‘Brenglish’ (Brabants Engels) reisverslag.

• Art director Jaap Biemans van Volkskrant Magazine vertelt hoe hij en zijn team een (ijzersterke) cover maakten over porno.

• Dit stuk over pesten laat me niet los.

• Deze chille playlist.

• In een stuk van Joy Buelens kwam ik dit mooie werk tegen.

Bedankt voor het lezen van Oh ja, trouwens…!

Heb je dit met plezier gelezen, geef de post dan een hartje of laat een reactie achter. Of stuur de post door naar iemand die ‘m ook kan waarderen. 😘

Mocht je me een keertje een kop thee willen sponsoren, dan kan dat via mijn Ko-fi-pagina. Voel je vrij, niet verplicht! Een betaald abonnement geeft je toegang tot het archief en je krijgt minimaal 1x per maand extra, persoonlijke stukken.

Tot snel,

Nienke

P.S. De gave illustraties zijn gemaakt door Annemiek van MiekMaakt.nl.